1.      ตัวอักษรภาษาอังกฤษ

          คนไทยจำนวนมากคุ้นเคยกับตัวอักษรภาษาอังกฤษดีอยู่แล้วนะครับ ในบทนี้ครูภัทจะทบทวนว่าตัวอักษรภาษาอังกฤษมีอะไรบ้าง มีกี่แบบ แต่ละแบบใช้อย่างไร และที่สำคัญคือการเรียงลำดับตัวอักษร

          การเรียงลำดับตัวอักษรมีประโยชน์มากในการใช้พจนานุกรมครับ เดี๋ยวนี้เราสามารถพิมพ์คำที่ต้องการค้นลงในพจนานุกรมอิเลกโทรนิกได้แล้วก็จริง แต่บางครั้งเราอาจไม่รู้ว่าคำนั้นสะกดอย่างไร การใช้สายตาไล่ดูรายการคำศัพท์ในเล่มหรือบนหน้าจอจะช่วยให้เราหาคำนั้นเจอได้ครับ

1.1  เนื้อหาหลัก

1.1.1.      ลำดับตัวอักษร

          ตัวอักษรภาษาอังกฤษมีทั้งหมด 26 ตัว โดยมีทั้งสระและพยัญชนะคละกัน เรียงลำดับดังนี้ครับ

A        B        C        D        E        F        G

H        I         J        K

L        M       N        O        P

Q        R        S        T        U        V

W       X        Y        Z

          ถ้าใครยังจำลำดับตัวอักษรไม่ได้ ครูภัทแนะนำให้ร้องเพลง เอ-บี-ซี หรือท่องแบบนี้ก็ได้ครับ

เอ-บี              ซี-ดี               อี-เอฟ-จี

เอ็ช-ไอ            เจ-เค

แอล-เอ็ม-เอ็น    โอ-พี

คิว-อาร์           เอส-ที            ยู-วี

ดับเบิลยู          เอ็กซ์-วาย        เซ่ด(ซี)

          ตัว H เรียกว่า “เอ๊ด-ฉึ” ไม่ใช่เสียง ฮ.นกฮูก นะครับ

          ตัว Z ภาษาอังกฤษแบบบริติช (ใช้ในประเทศอังกฤษ) เรียกว่า “เซ่ด” แต่แบบอเมริกันเรียกว่า “ซี” เสียง “ซ” ของตัว Z นี้จะต่างจากเสียง “ซ/ส” ของตัว C และ S คือ เสียง Z จะเป็นเสียงก้องในลำคอ ฟังดูคล้ายกับเสียงผึ้งบินครับ

          ในทำนองเดียวกัน ตัว V ที่จริงแล้วออกเสียงคล้ายกับ “ฟ” แต่เพิ่มเสียงก้องในลำคอ ถ้าจะเรียกตัว V ให้ถูกก็ต้องออกเสียงเป็น “ฟี” แบบมีเสียงก้องครับ

          ตัว W เรียกว่า “ดับเบิลยู” แปลว่าตัว U สองตัวซ้อนครับ (ในสมัยโบราณเป็นแบบนี้) บางทีพูดเร็วๆ จะฟังดูคล้าย “ดับบลิว” แต่ครูภัทแนะให้เรียกว่า “ดับเบิลยู” ดีกว่าครับ

          ในบทเรียนเราจะไม่เน้นเรื่องการออกเสียงนะครับเพราะมีรายละเอียดมาก แต่ครูภัทจะแนะนำเบื้องต้นคร่าวๆ ในเนื้อหาเสริมของบทนี้ และจะพูดถึงการออกเสียงคำที่น่ารู้เมื่อใช้คำนั้นในบทเรียนครับ

1.1.2.      ตัวอักษรตัวใหญ่และตัวเล็ก

          ตัวอักษรแต่ละตัวจะมีสองแบบคู่กัน คือตัวใหญ่กับตัวเล็ก หน้าตาคล้ายกันบ้างต่างกันบ้าง ต้องจำทั้งสองแบบครับ

A a      B b     C c     D d     E e      F f      G g

H h     I i       J j       K k

L l      M m    N n     O o     P p

Q q     R r      S s      T t      U u     V v

W w    X x     Y y      Z z

          การเขียนภาษาอังกฤษทั่วไปจะใช้ตัวอักษรทั้งสองแบบผสมกันนะครับ โดยปกติจะใช้ตัวเล็กไว้ก่อน และจะใช้ตัวใหญ่ในกรณีเฉพาะ เช่น

          1)       ใช้ขึ้นต้นคำที่เป็นชื่อเฉพาะ เช่น Tom

          2)       ใช้ขึ้นต้นคำแรกของประโยค เช่น Tom is hungry.

          3)       ใช้สำหรับสรรพนาม I ที่แปลว่า “ฉัน” เช่น Tom and I are hungry.

          4)       ใช้สำหรับตัวอักษรย่อของชื่อเฉพาะ เช่น USA ย่อมาจาก United States of America

          ขอแทรกไว้ตรงนี้ด้วยเลยว่า เมื่อจบประโยค ถ้าไม่มีเครื่องหมายคำถาม (?) หรือเครื่องหมายตกใจ (!) ต้องใช้เครื่องหมายจุด (.) เสมอครับ เหมือนตัวอย่างในข้อ 2) และ 3) ข้างบน

1.2.  เนื้อหาเสริม

1.2.1.      การออกเสียงสระ

          ตัวอักษรที่เป็นสระมี 5 ตัวคือ A E I O U ส่วน Y เป็นได้ทั้งสระและพยัญชนะครับ

         เนื่องจากตัวอักษรที่เป็นสระมีน้อย แต่เสียงสระในภาษาอังกฤษมีมากถึงสิบกว่าเสียง ทำให้เสียงสระกับตัวสะกดไม่ตรงกันแบบในภาษาไทย ตัวสะกดสระตัวเดียวกันสามารถออกเสียงได้หลายแบบ เช่น bar-บาร์ bat-แบ็ท bay-เบย์ ในขณะที่เสียงเดียวกันก็สามารถสะกดได้หลายแบบ เช่น day-เดย์ prey-เพรย์ late-เลท great-เกรท weight-เวท rain-เรน

          ดังนั้นผู้เรียนจึงต้องจำแต่ละคำแยกกันไป ไม่มีสูตรสำเร็จตายตัวสำหรับเสียงสระครับ

          มีจุดน่าสังเกตอีกอย่างคือ ภาษาอังกฤษแบบบริติช (ที่ใช้ในประเทศอังกฤษ) กับแบบอเมริกัน จะออกเสียงสระบางตัวต่างกัน เช่น fast บริติชออกเสียง “ฟาสท์” (สระอา) แต่อเมริกันออกเสียง “แฟสท์” (สระแอ) process บริติชออกเสียง “โพรเส็ส” (สระโอ) แต่อเมริกันออกเสียง “พรอเส็ส” (สระออ)

1.2.2.     การออกเสียงพยัญชนะ

          ข่าวดีครับ ตัวสะกดกับเสียงพยัญชนะในภาษาอังกฤษใกล้เคียงกันมาก ถึงจะมีข้อยกเว้นอยู่บ้างแต่โดยส่วนใหญ่แล้วจำไม่ยากครับ

b      ออกเสียง “บ” เสมอ เช่น ban-แบน

c      มักออกเสียง “ซ/ส” เมื่อตามด้วยสระ e i หรือ y เช่น cent-เซ็นท์ city-ซิทิ Lucy-ลูสิ

        มักออกเสียง “ค” เมื่อตามด้วยสระ a o u หรือพยัญชนะ เช่น cat-แค็ท cow-คาว cut-คัท clip-คลิป

d      ออกเสียง “ด” เสมอ เช่น day-เดย์ (ยกเว้นในคำลงท้าย -ed ซึ่งจะเรียนต่อไป)

f       ส่วนใหญ่ออกเสียง “ฟ” เช่น fat-แฟ็ท

g      มักออกเสียง “จ” เมื่อตามด้วยสระ e i หรือ y เช่น gem-เจ็ม gin-จิน gymnastic-จิมนาสติก

        มักออกเสียง “ก” เมื่อตามด้วยสระ a o u หรือพยัญชนะ เช่น gap-แก็พ go-โก gun-กัน grey-เกรย์

h      บางครั้งออกเสียง “ฮ” เช่น hot-ฮ็อท

        บางครั้งออกเสียง “อ” เช่น hour-อาว(ร์)

        บางคำออกได้ทั้งสองแบบ บริติชมักออกเสียง “ฮ” แต่อเมริกันออกเสียง “อ” เช่น herb-เฮิบ/เอิร์บ

j       มักออกเสียง “จ” เช่น joy-จอย

k      ออกเสียง “ค” เช่น kin-คิน

        (เสียง “ค” ในภาษาอังกฤษ เมื่อตามหลังเสียง s มักออกเสียงรวมกันเป็น “ส-ก” เช่น skin-สกิน)

l       ออกเสียง “ล” เช่น lake-เลค (เมื่ออยู่ท้ายคำก็ออกเสียง “ล” ไม่ใช่ “น” เช่น ball-บอล ไม่ใช่ บอน)

m     ออกเสียง “ม” เช่น moon-มูน

n      ออกเสียง “น” เช่น noon-นูน

        ถ้าตามด้วย g หรือ k ส่วนใหญ่ออกเสียง “ง” เช่น sing-ซิง sink-ซิงค์

p      ออกเสียง “พ” เช่น pie-พาย

        (เสียง “พ” ในภาษาอังกฤษ เมื่อตามหลังเสียง s มักออกเสียงรวมกันเป็น “ส-ป” เช่น spin-สปิน)

q      มักตามด้วย u และออกเสียงควบเป็น “ค-ว” เช่น queen-ควีน

r       เป็นเสียงห่อลิ้น ไม่มีในภาษาไทย เรามักแทนด้วย “ร” แต่ที่จริงไม่ใช่เสียง ร.เรือ ครับ

        (ถ้าอยู่ท้ายคำหรือหน้าพยัญชนะ บริติชจะไม่ออกเสียงเช่น card บริติชออกเสียง “ค้าด” ส่วนอเมริกันออกเสียง “ค้าร์ด” ครับ)

s      บางครั้งออกเสียง “ซ/ส” แบบไทย บางครั้งออกเสียงก้องแบบเดียวกับตัว z

t       ออกเสียง “ท” เช่น top-ท็อพ

        (เสียง “ท” ในภาษาอังกฤษ เมื่อตามหลังเสียง s มักออกเสียงรวมกันเป็น “ส-ต” เช่น stop-สต๊อพ)

v      ไม่มีในภาษาไทย ออกเสียงเหมือน “ฟ” แต่เป็นเสียงก้องในลำคอ

w     ออกเสียง “ว” เช่น win-วิน

x      ออกเสียง “ค-ซ” ติดต่อกัน เช่น fax-แฟ็คซ์  

y      เมื่อเป็นพยัญชนะ ออกเสียง “ย” เช่น young-ยัง

z      ไม่มีในภาษาไทย ออกเสียงเหมือน “ซ/ส” แต่เป็นเสียงก้องในลำคอ

          มีพยัญชนะคู่พิเศษที่พบบ่อยและควรรู้จักครับ

ch       ออกเสียงคล้าย “ช” คือเอาลิ้นแตะหลังฟันบนก่อนแล้วถึงปล่อยเสียง “ช” ออกมา เช่น chair-แชร์

sh       ไม่มีในภาษาไทย ออกเสียงคล้ายเสียง “ชู่” เวลาไล่ไก่ เช่น share-แฌร์

          ที่จริงยังมีรายละเอียดอีกมาก พยัญชนะบางตัวเมื่ออยู่กลางคำจะออกเสียงต่างไปอีกก็มี หลายเสียงเป็นเสียงที่ไม่มีในภาษาไทย การใช้ตัวอักษรไทยแทนเสียงในภาษาอังกฤษจึงไม่เที่ยงตรงและมีข้อจำกัดมากครับ ในทางสากลจะมีสัญลักษณ์พิเศษชุดหนึ่งไว้สำหรับแทนเสียงโดยเฉพาะ เรียกว่าตัวอักษร IPA ซึ่งบางตัวก็เหมือนกับตัวอักษรในภาษาอังกฤษ บางตัวก็ดัดแปลงเพิ่มเติมเข้ามา เราจะไม่เรียนเรื่องนี้กัน แต่ครูภัทจะให้แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติมไว้สำหรับผู้ที่สนใจนะครับ

1.3.  แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

1.3.1.      Oxford Learner’s Dictionaries

          http://www.oxfordlearnersdictionaries.com

          พจนานุกรมออนไลน์มีหลายเว็บที่คุณภาพดีมากครับ ครูภัทแนะนำว่าสำหรับผู้เรียน ให้เลือกใช้พจนานุกรมสำหรับนักเรียน (มักจะมีคำว่า Learner อยู่ในชื่อ) เพราะพจนานุกรมรุ่นนี้เขาจะให้ข้อมูลละเอียด ทั้งตัวสะกดแบบต่างๆ การออกเสียงแบบบริติชเทียบกับอเมริกัน และตัวอย่างการใช้ในประโยคด้วย

          ผู้เรียนจะเลือกใช้เว็บไหนก็ได้ครับ แล้วแต่ถูกใจ แต่ถ้ายังไม่มีเว็บที่ชอบเป็นพิเศษ ครูภัทขอเสนอเว็บนี้ครับ นอกจากจะเขียนบอกการออกเสียงคำแล้ว ยังมีปุ่มกดฟังเสียงได้ด้วย

          ในบทเรียนต่อๆ ไป ครูภัทจะไม่เขียนคำออกเสียงด้วยตัวอักษรภาษาไทยกำกับคำภาษาอังกฤษแบบในบทนี้แล้วนะครับ ขอให้ผู้เรียนฝึกใช้พจนานุกรมออนไลน์แทนครับ

1.3.2.     การออกเสียงภาษาอังกฤษและ IPA

          http://www.really-learn-english.com/word-pronunciation.html

          เท่าที่ลองค้นดูคร่าวๆ พบเว็บนี้มีรายละเอียดน่าสนใจดี และมีวิดีโอประกอบ น่าจะทำความเข้าใจและฝึกตามได้ง่ายครับ หลังจากแนะนำอักษร IPA คร่าวๆ แล้ว แต่ละบทเรียนจะสอนวิธีการออกเสียงแต่ละเสียง ทั้งสระและพยัญชนะ บางเสียงที่เรามีในภาษาไทยอาจจะเปิดผ่านๆ แล้วเน้นเสียงที่เรายังออกไม่ถนัดก็ได้ครับ

          (เว็บนี้นอกจากจะมีบทเรียนเรื่องการออกเสียงแล้ว ยังมีบทเรียนอื่นๆ อีกมาก น่าจะมีประโยชน์ครับ)

          http://www.antimoon.com/how/pronunc-soundsipa.htm

         ถ้าอยากดูสรุปเสียงในภาษาอังกฤษแบบรวมกันในหน้าเดียวและมีเสียงตัวอย่างประกอบ เว็บนี้ก็สะดวกดีครับ มีแบบปรินต์ลงกระดาษได้ด้วย

1.3.3.     เพลง A-B-C

          https://www.youtube.com/watch?v=TeAhuuYlMDw

          สำหรับเพื่อนที่ท่องเท่าไหร่ก็ไม่จำเสียที ครูภัทแนะนำเพลงนี้ครับ เปิดไปเปิดมา เดี๋ยวก็จำได้แน่ๆ

1.4.  สิ่งที่ควรจำ

          สำหรับบทเรียนนี้ สิ่งที่ควรจำได้แก่

·         ตัวอักษรภาษาอังกฤษ 26 ตัว ทั้งแบบตัวใหญ่และตัวเล็ก เรียกชื่อให้ถูก

·         ลำดับตัวอักษร

·         วิธีใช้ตัวอักษรตัวใหญ่

1.5.   แบบฝึกหัด

1.5.1.      เขียนตัวอักษร

          เขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวใหญ่ เรียงลำดับให้ถูกต้องจาก A ถึง Z แล้ววงกลมรอบตัวอักษรที่สามารถใช้เป็นสระได้ ออกเสียงตัวอักษรทุกตัวเรียงกันอย่างรวดเร็ว

          เขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเล็กในแบบเดียวกัน

1.5.2.      ตรวจสอบคำที่ถูกต้องในพจนานุกรม

          เปิดพจนานุกรมแบบเล่ม ค้นหาว่าคำใดต่อไปนี้สะกดถูกต้องตามพจนานุกรม

·         receive & recieve

·         beleive & believe

·         gray & grey

·         color & colour

·         naighbour & neighbour

1.5.3.      ค้นหาคำในพจนานุกรม

          เปิดพจนานุกรมแบบเล่ม ค้นหาตัวสะกดที่ถูกต้องของคำต่อไปนี้

·         “ฮีโมโกลบิน” (สารในเม็ดเลือดแดงที่ทำหน้าที่ขนถ่ายออกซิเจน)

·         “ดิสอาสเตอร์” (ภัยร้ายแรง)

·         “มิสเซลเลเนียส” (เบ็ดเตล็ด)

·         “ออร์โธดอนทิสต์” (ทันตแพทย์จัดฟัน)

·         “ออสเทรอเพรอเนอ” (ผู้ประกอบการ)